رگانم به ساقه ی نیلوفر، دستانم به پنجه ی افرا

بی آنکه خاطره ی باد و برگ از من بگریزد.

چون زاده شدم چشمانم به دو برگ نارون می مانست،

و روحی لغزنده به سان باد و برکه، به گونه ی باران

و چندان که نارون پیر از غضب رعد به خاک افتاد دردی جانگزا چونان فریاد مرگ در من شکست

و من ای طبیعت مشقت آلوده، ای پدر! فرزند تو بودم.