و چندان که نارون پیر از غضب رعد به خاک افتاد دردی جانگزا چونان فریاد مرگ در من شکست

چون زاده شدم چشمانم به دو برگ نارون می مانست،

رگانم به ساقه ی نیلوفر، دستانم به پنجه ی افرا

و روحی لغزنده به سان باد و برکه، به گونه ی باران

و من ای طبیعت مشقت آلوده، ای پدر! فرزند تو بودم.

۱۶ اردیبهشت ۱۳۳۹