شن از حرمت رود و بستر شن پوش خشک رود از وحشت «هرگز» سخن می گوید.

مظهر «هست» است:

آتش سوزنده را رنگی و اعتباری نیست

دروازه ی امکان بر باران بسته است

بوته ی گز به عبث سایه یی در خلوت خویش می جوید.

□