دروازه ی امکان بر باران بسته است

شن از حرمت رود و بستر شن پوش خشک رود از وحشت «هرگز» سخن می گوید.

بوته ی گز به عبث سایه یی در خلوت خویش می جوید.

□

ای شب تشنه! خدا کجاست؟