و هر چیز بسودنی دستمایه ی وهمی دیگرگونه بود

و سایه ها همه جا بر خاک می جنبید

و هر چیز دیدنی به هیات سایه یی درآمده در سایه ی عظیم می خلید

و روح تاریکی بر قالب خاک منتشر بود

و آدم، ابوالبشر، به جفت خویش درنگریست

و او در چشم های جفت خویش نظر کرد که در آن ترس و سایه بود

و در خاموشی در او نظر کرد