که قضا را، باد، آن پاره کاغذ به کوچه درافکند،

و بدینگونه آن کوتاه اندیش از خواندن هر شعر سخت تهی دست بازمی گردد.

روزی فی المثل، قطعه یی ساز کرده بر پاره ی کاغذی نوشتم

پیش پای سیاه پوش مردی که از گورستان بازمی آمد

به شب آدینه، با چشمانی سرخ و برآماسیده چرا که بر تربت والد خویش بسیار گریسته بود.