تو باد و شکوفه و میوه یی، ای همه ی فصول من!

[به هنگامی که آخرین کلمات تاریک غمنامه ی گذشته را با شبی که در گذر است

به فراموشی باد شبانه سپرده ام]،

از برای آن نیست که در حسرت تو بگذرد.

بر من چنان چون سالی بگذر

تا جاودانگی را آغاز کنم.