دو قمری

از چارسوی بسیط زمین

پای درزنجیر و گم کرده راه می آیند،

گوش بر هیبت توفانی فریادهای نیاز و اذکار بی سخاوت بسته

بر کنگره ی سرد

دانه در دهان یکدیگر می گذارند

و عشق