بر کنگره ی سرد

پای درزنجیر و گم کرده راه می آیند،

گوش بر هیبت توفانی فریادهای نیاز و اذکار بی سخاوت بسته

دو قمری

دانه در دهان یکدیگر می گذارند

و عشق

بر گرد ایشان