پهلوی او نشین که امیر است و پهلوان

بنگر که ظلمت است در او یا که روشنیست

گر روشن است و بر تو زند برق روشنش

می دان که کان لعل و عقیق است و معدنیست

گل در رهش بکار که سروی و سوسنی است

در گردنش درآر دو دست و کنار گیر

برخور از آن کنار که مرفوع گردنیست