گل در رهش بکار که سروی و سوسنی است

گر روشن است و بر تو زند برق روشنش

می دان که کان لعل و عقیق است و معدنیست

پهلوی او نشین که امیر است و پهلوان

در گردنش درآر دو دست و کنار گیر

برخور از آن کنار که مرفوع گردنیست

رو رخت سوی او کش و پهلوش خانه گیر