رو رخت سوی او کش و پهلوش خانه گیر

گل در رهش بکار که سروی و سوسنی است

در گردنش درآر دو دست و کنار گیر

برخور از آن کنار که مرفوع گردنیست

کان جا فرشتگان را آرام و مسکنیست

خواهم که شرح گویم می لرزد این دلم

زیرا غریب و نادر و بی ما و بی منیست