کان جا فرشتگان را آرام و مسکنیست

در گردنش درآر دو دست و کنار گیر

برخور از آن کنار که مرفوع گردنیست

رو رخت سوی او کش و پهلوش خانه گیر

خواهم که شرح گویم می لرزد این دلم

زیرا غریب و نادر و بی ما و بی منیست

آن جا که او نباشد این جان و این بدن