چندان بنوش می که بمانی ز گفت و گو

داد از خدای خواه که این جا همه دده ست

گفتست مصطفی که ز زن مشورت مگیر

این نفس ما زن ست اگر چه که زاهده ست

آخر نه عاشقی و نه این عشق میکده ست

گر نظم و نثر گویی چون زر جعفری

آن سو که جعفرست خرافات فاسده ست