گر نظم و نثر گویی چون زر جعفری

این نفس ما زن ست اگر چه که زاهده ست

چندان بنوش می که بمانی ز گفت و گو

آخر نه عاشقی و نه این عشق میکده ست

آن سو که جعفرست خرافات فاسده ست