ابروم می جهید و دل بنده می طپید

می جست و می طپید دل بنده روزهاست

از عشق شرم دارم اگر گویمش بشر

می ترسم از خدای که گویم که این خداست

این می نمود رو که چنین بخت در قفاست

رقاصتر درخت در این باغ ها منم

زیرا درخت بختم و اندر سرم صباست