رقاصتر درخت در این باغ ها منم

می ترسم از خدای که گویم که این خداست

ابروم می جهید و دل بنده می طپید

این می نمود رو که چنین بخت در قفاست

زیرا درخت بختم و اندر سرم صباست

چون باشد آن درخت که برگش تو داده ای

چون باشد آن غریب که همسایه هماست