وزن زنجیر کمرهامان را می شکند

در زمان هایی مجهول

به دیاری همه هول

به فضایی همه بیم

زخم های تنمان خون می بارد

و چنان باری از خفتمان بر دوش است

که نه اشکی بر چشم توانیم آورد از شرم