و چنان باری از خفتمان بر دوش است

به فضایی همه بیم

وزن زنجیر کمرهامان را می شکند

زخم های تنمان خون می بارد

که نه اشکی بر چشم توانیم آورد از شرم

و نه آهی بر لب از بیم...