که نه اشکی بر چشم توانیم آورد از شرم

وزن زنجیر کمرهامان را می شکند

زخم های تنمان خون می بارد

و چنان باری از خفتمان بر دوش است

و نه آهی بر لب از بیم...

نگرانی تان از چیست؟