وصله ی چکمه ی خود می خواهند،

شب نهادانی از قعر قرون آمده اند

آری

که دل پرتپش نور اندیشان را

و چو بر خاک در افکندندت

باور دارند

که سعادت با ایشان به جهان آمده است.