تشریفات آغاز می شود

آنک نشمه ی نایب که پیش می آید عریان

با خال پرکرشمه ی انگ وطن بر شرم گاهش

وینک رپ رپه ی طبل:

هنگام آن است که تمامت نفرتم را به نعره یی بی پایان تف کنم.

من بامداد نخستین و آخرینم