این بیمارستان از آن خنازیریان نیست.

در بیمارستانی که بستر من در آن به جزیره یی در بی کرانگی می ماند

گیج و حیرت زده به هر سویی چشم می گردانم:

سلاطونیان و زنان پرستارش لازم و ملزوم عشرتی بی نشاطند.

جذامیان آزادانه می خرامند، با پلک های نیم جویده

و دو قلب در کیسه ی فتق