و شبح مصلوب در تلخای سرد دلش اندیشید:

درد و جاودانگی به هم در نگریستند پیروزشاد

و دست در دست یکدیگر نهادند

« اما به نزدیک خویش چه ام من؟

ابدیت شرمساری و سرافکندگی!