« اما به نزدیک خویش چه ام من؟

و دست در دست یکدیگر نهادند

و شبح مصلوب در تلخای سرد دلش اندیشید:

ابدیت شرمساری و سرافکندگی!

روشنایی مشکوک من از فروغ آن مرد اسخریوتی ست که دمی پیش

به سقوط در فضای سیاه بی انتهای ملعنت گردن نهاد.