آن پرده از نمد نبود از حسد بود

پنهان شد آنک خوب و شکرلب برادریست

این دست خود همی برد از عشق روی او

وان قصد جانش کرده که بس زشت و منکریست

زان پرده دوست را منگر زشت منظریست

دیویست نفس تو که حسد جزو وصف اوست

تا کل او چگونه قبیحی و مقذریست