دیویست نفس تو که حسد جزو وصف اوست

وان قصد جانش کرده که بس زشت و منکریست

آن پرده از نمد نبود از حسد بود

زان پرده دوست را منگر زشت منظریست

تا کل او چگونه قبیحی و مقذریست

آن مار زشت را تو کنون شیر می دهی

نک اژدها شود که به طبع آدمی خوریست