گرچه چندین پرخار.

نیم شمرده به جام می ریزد

به سکوت رامشگری گوش دار که واقعه یی چنان پرملاط را حکایت می کند به صیغه ی ماضی

که قائمه های حقیقتی سرشار بود

به غیاب اندیشه مکن

گشت و مشت بی تاب و قرار این نگاه را دریاب