ای مرارت بی فرجام حیات ، ای مرارت بی حاصل!

به جانب ماه آهکی غریو می کشیدیم.

حنجره ی خون فشانمان

دشنامیه های عصب را کفر شفاف عصیان بود

غلظه ی خون اسارت مستمر در میدانچه های تلخ ورید

در میدانچه های سنگی بی عطوفت...