در میدانچه های سنگی بی عطوفت...

دشنامیه های عصب را کفر شفاف عصیان بود

ای مرارت بی فرجام حیات ، ای مرارت بی حاصل!

غلظه ی خون اسارت مستمر در میدانچه های تلخ ورید

فریبمان مده ای!

حیات ما سهم تو از لذت کشتار قصابانه بود.