از شگفتی بر خود تپیدم:

میراث خوار آن سفاهت ناباور بودن

که به چشم و به گوش می دیدم و می شنیدم!

چندان که در پیرامن خویشتن دیدم

به ناباوری گریه در گلو شکسته بودم:

بنگر چه درشتناک تیغ بر سر من آخته