به ناباوری گریه در گلو شکسته بودم:

که به چشم و به گوش می دیدم و می شنیدم!

چندان که در پیرامن خویشتن دیدم

بنگر چه درشتناک تیغ بر سر من آخته

آن که باور بی دریغ در او بسته بودم.

اکنون که سراچه ی اعجاز پس پشت می گذارم