بجز آه حسرتی با من نیست:

بنگر چه درشتناک تیغ بر سر من آخته

آن که باور بی دریغ در او بسته بودم.

اکنون که سراچه ی اعجاز پس پشت می گذارم

تبری غرقه ی خون

بر سکوی باور بی یقین و

باریکه ی خونی که از بلندای یقین جاریست.