بر سکوی باور بی یقین و

اکنون که سراچه ی اعجاز پس پشت می گذارم

بجز آه حسرتی با من نیست:

تبری غرقه ی خون

باریکه ی خونی که از بلندای یقین جاریست.

۱۲ اسفند ۱۳۷۷