غم ها را گل کردم، پل زدم از خود تا صخره دوست.

ای درخور اوج ! آواز تو در کوه سحر، و گیاهی به نماز.

من هستم، و سفالینه تاریکی ، و تراویدن راز ازلی.

سر بر سنگ ، و هوایی که خنک، و چناری که به فکر، و روانی که پر از ریزش دوست.

خوابم چه سبک، ابر نیایش چه بلند، و چه زیبا بوته زیست، و چه تنها من !