زمان پرپر می شد.

رویا زدگی شکست : پهنه به سایه فرو بود.

از باغ دیرین ، عطری به چشم تو می نشست.

کنار مکان بودیم. شبنم دیگر سپیده همی بارید.

کاسه فضا شکست. در سایه - باران گریستم، و از چشمه غم بر آمدم.