لالایی اندوهی بر ما وزید.

و بیکران ریگستان سکوت را،

و او

پیکره اش خاموشی بود.

تراوش سیاه نگاهش با زمزمه سبز علف ها آمیخت.

و ناگاه

از آتش لب هایش جرقه لبخندی پرید.