در ته چشمانش ، تپه شب فرو ریخت .

تراوش سیاه نگاهش با زمزمه سبز علف ها آمیخت.

و ناگاه

از آتش لب هایش جرقه لبخندی پرید.

و من،

در شکوه تماشا، فراموشی صدا بودم.