صبح از سفال آسمان می تراود.

سایه تر شده ام

وسایه وار بر لب روشنی ایستاده ام.

شب می شکافد ، لبخند می شکفد، زمین بیدار می شود.

و شاخه شبانه اندیشه من بر پرتگاه زمان خم می شود.