چهره ای در آب نقره گون به مرگ می خندد:

می گذرد.

قافله از رودی کم ژرفا گذشت.

سپیده دم روی موج ها ریخت.

شاسوسا! شاسوسا!

در مه تصویر ها، قبر ها نفس می کشند.

لبخند شاسوسا به خاک می ریزد