و مثل بادبزن ، ذهن، سطح روشن گل را

به سمت مبهم ادراک مرگ جاری بود.

و بوی باغچه را ، باد، روی فرش فراغت

نثار حاشیه صاف زندگی می کرد.

گرفته بود به دست

و باد می زد خود را.

مسافر از اتوبوس