چه خون تازه محزونی!

- هوای حرف تو آدم را

عبور می دهد از کوچه باغ های حکایات

و در عروق چنین لحن

حیاط روشن بود

و باد می آمد

و خون شب جریان داشت در سکوت دو مرد.