خراش صورت احساس را مرمت کرد.

به یادگاری شاتوت روی پوست فصل

نگاه می کردی ،

حضور سبز قبایی میان شبدرها

ببین ، همیشه خراشی است روی صورت احساس.

همیشه چیزی ، انگار هوشیاری خواب ،

به نرمی قدم مرگ می رسد از پشت