همیشه چیزی ، انگار هوشیاری خواب ،

حضور سبز قبایی میان شبدرها

خراش صورت احساس را مرمت کرد.

ببین ، همیشه خراشی است روی صورت احساس.

به نرمی قدم مرگ می رسد از پشت

و روی شانه ما دست می گذارد

و ما حرارت انگشت های روشن او را