دست هایت، ساقه سبز پیامی را می داد به من

دره مهتاب اندود، و چنان روشن کوه، که خدا پیدا بود.

در بلندی ها، ما

دورها گم، سطح ها شسته، و نگاه از همه شب نازک تر.

و سفالینه انس، با نفس هایت آهسته ترک می خورد

و تپش هامان می ریخت به سنگ.

از شرابی دیرین، شن تابستان در رگ ها