و تپش هامان می ریخت به سنگ.

دورها گم، سطح ها شسته، و نگاه از همه شب نازک تر.

دست هایت، ساقه سبز پیامی را می داد به من

و سفالینه انس، با نفس هایت آهسته ترک می خورد

از شرابی دیرین، شن تابستان در رگ ها

و لعاب مهتاب، روی رفتارت.

تو شگرف، تو رها، و برازنده خاک.