تو شگرف، تو رها، و برازنده خاک.

و تپش هامان می ریخت به سنگ.

از شرابی دیرین، شن تابستان در رگ ها

و لعاب مهتاب، روی رفتارت.

فرصت سبز حیات، به هوای خنک کوهستان می پیوست.

سایه ها برمی گشت.

و هنوز، در سر راه نسیم.