از علف خشک آیه های قدیمی

دست مرا امتداد داد.

یک نفر آمد که نور صبح مذاهب

در وسط دگمه های پیرهنش بود.

پنجره می بافت.

مثل پریروزهای فکر، جوان بود.

حنجره اش از صفاف آبی شط ها