پنجره می بافت.

یک نفر آمد که نور صبح مذاهب

در وسط دگمه های پیرهنش بود.

از علف خشک آیه های قدیمی

مثل پریروزهای فکر، جوان بود.

حنجره اش از صفاف آبی شط ها

پر شده بود.