روی سرم سقفی از تناسب گل ها گشید.

حنجره اش از صفاف آبی شط ها

پر شده بود.

یک نفر آمد کتاب های مرا برد.

عصر مرا با دریچه های مکرر وسیع کرد.

میز مرا زیر معنویت باران نهاد.

بعد، نشستیم.